Her şeyin güzel olacağına inanmak istiyorum. Yorulsam da bazı yerlerde sendelesem de o yolda yürümek ve o yolu güzelleştirmek için elimden gelen her şeyi yaparken buluyorum kendimi. İnsanın hep gizli bir gücü varmış içinde, ortaya çıkınca fark ediyormuşsun.
Birini aranız bozukken bile onun iyiliğini isteyerek, hırslar ve ego yarışları olmadan sevmek çok güzel bir şey. Kötü yanı karşınızdakinin genelde buna değmiyor olması.
Gülten Akın'ın şöyle bir dizesi vardır hep aklımda durur: “En ağır sınavdan en saf olan geçer, öder geçer.”
İnsanlar yavaş yavaş inanmamayı, güvenmemeyi, sevmemeyi, kronik şüpheci olmayı öğrenir. Bu gerçekleştiğinde, artık ne yazık ki çok geçtir. İnsanların “tecrübe” dediği şey budur. Kalbiyle bağlantısını kaybetmiş bir insana tecrübeli denir.
Her insanı kendim gibi sandığım için çok şey kaybettim ama hâlâ kendim gibi olduğuna inanmak istediğim insanlar var, asla akıllanmıyorum.
Mantığın devreye girmesi gereken bir an var. O an'dan daha önce devreye girerse hayatı kaçırıyorsun, o an'dan daha sonra devreye girerse hayatını mahvediyorsun.
Aramızdan su sızmayan insanlarla aramızda uçurumlar var şu an ve böyle çok daha mutluyum.
“Sizi her halinizle seven, neyi ne için yaptığınızı bilen, ufacık bir nedenle silip atmayan, kusurlarınızı yüzünüze vurmayan, derdinize surat büken değil de üzüldüğünüzü hissedip size vakit ayıran insanlar için çabalayın. Onların elinden sıkıca tutun kalbinizi onlara verin.”
fadedwheniwakeup
